Orzechy piorące
Granulki termoplastyczne

Pochodzenie orzechów piorących

Orzechy piorące już od wieków znane są mieszkańcom dalekiego wschodu. Od tysięcy lat używane są na terenie Indii i Nepalu. Orzechy piorące nazywane są również orzechami myjącymi (z ang. soap nuts), a ich poprawna łacińska nazwa to (sapindus mukorossi).


To właśnie indyjczycy i nepalczycy odkryli ich niezwykłe działanie. Mianowicie dzięki dużej zawartości saponiny czyli naturalnego detergentu, po kontakcie z wodą łupiny orzechów piorących wydzielają roztwór mydlany. Orzechy mają intensywny zapach, natomiast po oddaniu swoich właściwości wodzie stają się bezwonne.


Drzewo Sapindus Mukorossi, które rodzi te cenne owoce może dorastać nawet do 15 m wysokości. Aby jednak uzyskać pierwszy zbiór trzeba odczekać aż 10 lat - gdyż dopiero po tym okresie drzewo owocuje. Orzechowiec jest drzewem długowiecznym po pierwszych 10 latach bezowocnych,  owocuje następnie co rocznie przez kolejnych 90 lat. Drzewo zakwita na przełomie marca i kwietnia wypuszczają kwiaty w kolorze białym. Zbiorów owoców dokonuje się przed porą deszczową (wczesną jesienią), wówczas gdy orzechy dojrzewają, ich łupina staje się lepka a same orzechy przypierają złotawą barwę.


Zebrane w ten sposób orzechy piorące są następnie rozłupywane w celu usunięcia ze środka zdrewniałego rdzenia, nie posiadającego żadnych specjalnych właściwości. Tak spreparowane orzechy następnie się suszy, dzięki czemu uzyskują mocno brązową barwę.


W łupinach orzechów piorących zawartość saponiny wynosi około 15%. I to właśnie ta substancja broni także drzewo przed wszelkiego rodzaju szkodnikami, bakteriami i chorobami.



Podoba Ci się ten artykuł? Podziel się z innymi: